 | |
|
HUUB WIJFJES MAAKT MEESTERWERK
Je zult de opdracht krijgen en aanvaarden om de geschiedenis van een 83-jarige omroep te gaan schrijven.
Jarenlang archieven doornemen, vele gesprekken met (oud-) VARA-medewerkers en anderen voeren en dan de zowel positieve als negatieve roemruchte feiten in de juiste context plaatsen.
Huub Wijfjes deed het en zijn meer dan 600 pagina's geschiedenisboek mag zonder meer een meesterwerk genoemd worden.
Het zou in een korte bespreking te ver voeren de grote lofuiting uitgebreid uit te werken.
Maar het klimaat binnen de sociaaldemocratische omroep van voor de Tweede Wereldoorlog wordt goed aangevoeld en de dan al en ook later scherp woekerende omroepstrijd wordt buitengewoon goed gevolgd.
Aanvankelijk de bedreiging van een nationale omroep en later de bestrijding van de commerciële omroep die na de invoering van de omroepwet toch nog een kwart eeuw werd tegengehouden.
Successen worden in de schijnwerper gezet, conflictperioden worden zonder aanzien des persoon uitvoerig behandeld.
Wie het boek van de bijzonder hoogleraar Geschiedenis van Radio en Televisie aan de Universiteit van Amsterdam Wijfjes wil gebruiken als degelijk naslagwerk, kan dat met een gerust hart doen.
Het is jammer dat onnodig het boek op een tweetal punten toch terechte kritiek kan krijgen.
In de allereerste plaats zijn bepaalde grote figuren zoals Bob Spaak onderbelicht.
Spaak wordt slechts één keer genoemd als een panellid.
Hij was de man die de VARA-sportrubrieken een eigen gezicht wist te geven en door zijn nonchalant aandoende maar toch zeer zorgvuldige presentatie een nationale bekendheid werd.
Zeer tegen zijn zin in, werd de in alle huiskamers zeer populaire Spaak door omroepsecretaris Broeksz min of meer gedwongen ook 'ochtends vroeg een verzoekplaten programma te gaan presenteren.
Het resultaat was de zogeheten Ontbijtclub die dankzij Bob Spaak een enorm groot succes werd.
De nog steeds levende Bob Spaak was later de grote man van Sport in Beeld, het latere Studio Sport.
Verder wordt het boek enigszins ontsierd door een groot aantal kleine foutjes.
Of nu het befaamde ensemble De Jonge Flierefluiters tot een kinderkoor wordt omgedoopt, regisseurs presentator worden (Co de Kloet), de in Amsterdam gehuisveste Joop van Zijl tot deel van de Hoevelakense woongemeenschap wordt verklaard, secretaris Eibert Meester alsnog tot PvdA-voorzitter wordt gepromoveerd, verkeerde namen bij foto's, het zijn allemaal slordigheden die voorkomen hadden kunnen worden door het boek vooraf nog aan enkele personen te laten lezen.
Verder wordt gemeld dat Jan Nagel één van de zes auteurs van Tien over Rood was, terwijl hij geen deel uitmaakte van de acht schrijvers.
Ook onjuist is de bewering dat de door het bestuur benoemde tv-directeur Maurice Koopman niet eens gesolliciteerd had. (blz. 410)
Koopman had in een eerder stadium wel degelijk gesolliciteerd en was door alle geledingen w.o. de televisiedienst achter Ben Elkerbout op de tweede plaats van de voordracht geplaatst, waardoor het bestuur hem zonder meer kon benoemen.
De kleine slordigheden beletten niet dat het werk van Huub Wijfjes grote indruk heeft gemaakt en voor iedereen die in de omroep in het algemeen of de VARA in het bijzonder is geïnteresseerd, een prachtig werk is.
Jan Nagel
(Recensent Nagel was zelf 38 jaar in dienst van de VARA o.a. als oprichter en eindredacteur van In de Rooie Haan, voorzitter van de eerste gekozen Ondernemingsraad en Hoofd Informatie Radio en Televisie)
|
|
| |
