 | |
|
Universitaire chicklit
Deze debuutroman van Willemijn Dicke (*1970) verzamelt componenten van boeken als Zadelpijn en TV-.series als Absolutely Fabulous, Judge John Deed en Inspector Morse. Laatstgenoemde TV-series schetsen de virtuele intriges achter de schermen van Oxford University c.q. het Engelse gerechtshof , terwijl Absolutely Fabulous twee doorgezakte overjarige progressieven-van toen ten tonele voert die zich betutteld voelen door burgertrutterige dochter.
Zelfs een verre schaduw van Hermans ´Onder Professoren´ strijkt over dit boek.
En dat komen we in Mea allemaal tegen inclusief de afrekening.
De hoofdpersoon is hoofddocent politicologie en nadert al een tikkeltje haar uiterste houdbaarheidsdatum.
Ze heeft haar studietijd diep gepeild en een kind overgehouden aan een van haar vluchtige amourettes, zonder te weten wie nu precies het goede zaad heeft gezaaid.
Het eerste deel van het boek is veruit het interessantst, alsmede de laatste hoofdstukken.
Daar wordt de rat race ter universiteit breed uitgemeten, de buitenlandse congressen en de nachtelijke nabranders daarvan, de haantjes en de super haantjes.
En in de verte lonkt de leerstoel die bekleed moet worden.
Dat levert een worsteling op met opzetjes en protocollen.
Dat is erg leuk om te lezen. Sluipenderwijs wordt het boek een vrouwen egodocument op basis van "alles zakt, behalve het tandvlees".
Al die intieme observaties voor de spiegel hebben we elders al zo vaak gelezen, inclusief de drank, de menopauze, de sigaretten en de tobberige verhouding met een kwakkelende moeder.
En vlak dochterlief uit de Vinex-locatie niet uit die haar moeder overstort met verwijten en zich geneert voor moeders woelige levenswijze.
Willemijn Dicke heeft weinig literaire ambitie en haar verhaal leest gemakkelijk weg.
Maar eerlijk is eerlijk: ik heb het boek in een adem uitgelezen; het diverterend gehalte is hoog!
Tjako Fennema
|
|
| |
