 | |
|
Wie probeert "De man en zijn fiets" in één ruk uit te lezen, staat voor dezelfde onmogelijke opgave als iemand die ongetraind de Mont Ventoux wil op fietsen zonder één keer af te stappen.
Wilfried de Jongs porza moet je in brokjes tot je nemen.
Zo heeft hij 38 van de stukjes stukjes die in deze bundel zijn opgenomen, ook als columns tussen januari 2005 en april 2009 in NRC Handelsblad ook geschreven, als een traktatie in NRC. Eén per dag en niet elke dag.
Langere verhalen werden in tijdschrift De Muur of elders gepubliceerd..
Vijf verhalen (van de 47) schreef De Jong speciaal voor "De man en zijn fiets".
"Naakt met wiel", een van de vijf nieuwe verhalen en ongeveer vijf keer zo lang als een NRC-kolom, begint zo: "Alles was grijs. Het gras, de lucht, de klei.
Een soort grijs dat alleen in Noord- Frankrijk aan de man wordt gebracht.
Zelfmoordgrijs. Grijs dat alle tinten de baas is en van een grauwsluier voorziet.
Zelfs mijn oude Mercedes, in mijn beleving gelakt in fris olijfgroen, stond in deze omgeving somberend aan de kant, met spatten modder op de flanken."
Zoals de lezer uit dit citaat heeft begrepen, schrijft Wilfried de Jong met effect.
En hij schrijft zoals hij praat (op televisie, waarvan we hem kennen).
Met klemtonen op één woord. Als hij ze opschrijft, vormt dat ene woord vaak een hele zin. Veel zinnen zijn kort. Ze geven het proza van De Jong vaart.
En zo hoort het natuurlijk als je "Wielerverhalen" schrijft.
En daar bestaat de bundel "De man en zijn fiets" uit.
Over De Jongs eigen wieleravonturen die hem inderdaad naar de top van de Mont Ventoux brengen (ter gelegenheid van zijn vijftigste verjaardag) of hijgend in het wiel van oud- Tour de Francewinnaar Jan Jansen.
En Wilfried de Jong kijkt naar wielrennen, naar (Vlaamse) koersen als Omloop het Volk, naar renners, naar het landschap.
Hij mijmert en veronderstelt.
Hij spreekt met (oud-)wielrenners, zoals Jansen, Peter Post en Theo Bos.
Die dialogen worden echter nooit journalistiek, het blijven verhalen van tv-maker/ cabaretier/ presentator die zichzelf er in mee neemt.
Best aardige stukjes om te lezen, maar dus niet achter elkaar.
Klaas Koopman
|
|
| |
